Elektricien

Zonder dat ik een elektricien had geraadpleegd meende ik vorige week zelf wel even aan de slag te kunnen in de meterkast. Alle stoppen waren erdoor geslagen en ik, elektricien als ik me voelde dacht: dit los ik zelf wel even op. Alvorens ik naar de winkel ging om een paar nieuwe gezekerde stoppen te kopen leek het me verstandig om eerst te kijken welk formaat ik nodig had. Ik draaide als een echte elektricien een van de doorgeslagen stoppen uit de meterkast en kreeg vanzelfsprekend direct een oplawaaier van heb ik jou daar. Een echte elektricien vergeet natuurlijk nooit om de hoofdschakelaar uit te zetten, maar ik helaas wel. Enfin, met mijn stop naar de winkel, een nieuwe gekocht en met positieve zin weer richting huis. Waar ik echter geen rekening mee had gehouden was het feit dat het inmiddels al aardig donker was geworden (het was immers al 6 uur). Thuis aangekomen wilde ik het licht aandoen, maar helaas. Nog steeds in de volle overtuiging best zelf elektricien te kunnen zijn ging ik gewapend met zaklamp door naar de hal. Onderweg stoot ik pijnlijk mijn teen tegen de openstaande deur van de meterkast. Zou een beroeps elektricien hier ook wel eens last van hebben?

Toch maar een elektricien bellen

Na een aantal pogingen om zelf voor electricien te spelen, een hoop frustratie, een kapotte zaklamp en drie op de grond kapot gevallen nieuwe stoppen besluit ik uiteindelijk toch maar de servicedesk te bellen. Geen stroom. Waar is mijn mobiel? Op handen en voeten kruip ik door mijn duistere huis en vind uiteindelijk mijn mobiele telefoon. Tot mijn grote geluk deelt de medewerkster mij mee dat er direct een monteur naar mijn huis komt om het probleem te verhelpen. Na nog geen 15 minuten hoor ik geklop op het raam (de bel doet het immers niet) en binnen 2 minuten is alles gefikst. Avontuurlijk vind ik mezelf zeker, maar electricien is toch echt niet voor mij weggelegd.

 

2017-01-26T08:30:35+00:00